Επανάχρηση του θερινού κινηματογράφου και προσθήκη χώρων πολλαπλών χρήσεων στο νησί της Αλοννήσου

Abstract

Έννοιες όπως ο τόπος, ο χώρος, η μνήμη, η παράδοση θα έρθουν και θα συναντηθούν στο ερειπωμένο πια μνημείο του θερινού κινηματογράφου της Αλοννήσου. Πρόκειται για ένα χώρο έκτασης περίπου τριών στρεμμάτων, όπου μόνο το ένα τρίτο του είναι εκμεταλλευμένο και φιλοξενεί το βασικό δίκτυο χρήσεων του κινηματογράφου. Ένα ξεχασμένο, παραμελημένο μνημείο που στέκει, ακόμα, αδιαμαρτύρητα στο πέρασμα του χρόνου, και έχει μετατραπεί σε χώρο φιλοξενίας περιοδευόντων άστεγων μεταναστών. Οι λόγοι επιλογής του συγκεκριμένου σημείου πέρα από συναισθηματικοί, ήταν και λόγοι ανάγκης, μιας και αποτελεί μείζον ζήτημα, στη συγκεκριμένη περιοχή, η ανέγερση κέντρου δραστηριοτήτων και ψυχαγωγίας, προκειμένου να αποφευχθεί η απομόνωση των ατόμων, ειδικά κατά τη χειμερινή περίοδο. Μέσω της ανακατασκευής του θα επιχειρηθεί η αναστολή της πορείας του προς την πλήρη εγκατάλειψη και φθορά. Παραμένοντας άθικτος, στο μεγαλύτερο ποσοστό του, ο ήδη διαμορφωμένος χώρος και με όσο το δυνατόν περισσότερη πιστή αναφορά στο ήδη υπάρχον κτιριακό σύμπλεγμα, και αφού η έντονη κλίση του οικοπέδου βοηθάει σε αυτό, θα δημιουργηθούν όγκοι που θα φιλοξενήσουν νέες χρήσεις (εργαστήριο κεραμικής, ξυλογλυπτικής, υφαντικής, χώροι εστίασης, ξενώνες) με σκοπό να γίνουν αποδεκτοί τόσο από το τοπικό αλλά και το ξένο κοινό, προκειμένου ο χώρος αυτός να γεμίσεις ξανά με νέα συμβάντα, νέες αισθήσεις και νέες αναμνήσεις.