Διερεύνηση της σχέσης της αυτοαντίληψης του παιδιού και του τρόπου με τον οποίο αναπαριστά σχεδιαστικά τον εαυτό του

Abstract

Η παρούσα έρευνα είχε ως σκοπό να διερευνήσει με πειραματικό τρόπο τη σχέση ανάμεσα στην αυτοαντίληψη του παιδιού και στον τρόπο με τον οποίο το παιδί αναπαριστά σχεδιαστικά τον εαυτό του. Το δείγμα αποτέλεσαν 90 παιδιά που φοιτούσαν στη ΕΓ τάξη Δημοτικών σχολείων της περιοχής του Βόλου. Ζητήθηκε από τα παιδιά αρχικά να απαντήσουν στο ερωτηματολόγιο ΠΑΤΕΜ I (Μακρή-Μπότσαρη, 2001 β) για την αξιολόγηση της αυτοαντίληψης και στη συνέχεια τους ζητήθηκε να ζωγραφίσουν σε μια κόλλα Α4 τον εαυτό τους και σε μια άλλη κόλλα Α4 το φίλο / φίλη τους. Τα σχέδια βαθμολογήθηκαν από δύο ανεξάρτητους εξεταστές με σχετικά υψηλή συμφωνία. Η ανάλυση των αποτελεσμάτων περιλάμβανε τη διερεύνηση των συσχετίσεων ανάμεσα στις 8 παραμέτρους του σχεδίου που εξετάστηκαν και τις 4 υποκλίμακες αυτοαντίληψης του ΠΑΤΕΜ I. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν και συσχετίσεις ανάμεσα στις επιμέρους υποκλίμακες της αυτοαντίληψης του ΠΑΤΕΜ I και έγινε και ποιοτική ανάλυση της βαθμολογίας των σχεδίων. Τα σημαντικότερα συμπεράσματα της έρευνας αυτής καταλήγουν στα εξής: α) οι προβολικές δοκιμασίες σχεδίασης δε μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αξιολόγηση της αυτοαντίληψης του ατόμου που σχεδιάζει, β) το ΠΑΤΕΜ I αποτελεί ένα αξιόπιστο εργαλείο αξιολόγησης της αυτοαντίληψης παιδιών ηλικίας 7 έως και 9 ετών με εσωτερική συνέπεια και γ) τα παιδιά σχεδιάζουν την ανθρώπινη φιγούρα με στερεότυπο τρόπο και είτε σχεδιάζουν τον εαυτό τους είτε το φίλο / φίλη τους παράγουν το ίδιο σχέδιο.