Η επίδραση προγράμματος άσκησης στη σωματική αυτοαντίληψη εφήβων με διαγνωσμένες ψυχοκοινωνικές διαταραχές

Abstract

Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να εξετάσει εάν η συμμετοχή εφήβων, με διαγνωσμένες ψυχοκοινωνικές διαταραχές, σε πρόγραμμα άσκησης επικεντρωμένο στις αθλοπαιδιές, επιδρά στο επίπεδο της αυτοαντίληψής τους. Στο πρόγραμμα συμμετείχαν 9 έφηβοι (8 αγόρια και 1 κορίτσι), ηλικίας 12-19 ετών, οι οποίοι λάμβαναν ψυχοκοινωνική υποστήριξη σε τρεις θεραπευτικές δομές εφήβων στην Αθήνα. Στόχος του προγράμματος ήταν η εκμάθηση ενός ομαδικού αθλήματος (πετοσφαίριση) και η ψυχαγωγία μέσω του παιχνιδιού. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη μέθοδο διδασκαλίας, η οποία ενίσχυε το κίνητρο για συμμετοχή, τη συνεργατικότητα και την τοποθέτηση ατομικών στόχων βελτίωσης . Η διάρκεια εφαρμογής του ήταν 12 εβδομάδες (2φορές/εβδομάδα/90λεπτ./ συνεδρία). Οι έφηβοι συμπλήρωσαν πριν και μετά το πρόγραμμα άσκησης, το “Physical Self Description Questionnaire”, προκειμένου να αξιολογηθεί η επίδραση της άσκησης στις ένδεκα κλίμακες σωματικής αυτοαντίληψης που ερευνά το συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο (Δύναμη, Σωματικό Λίπος, Φυσική Δραστηριότητα, Αντοχή, Αθλητική Ικανότητα, Συντονισμός, Υγεία, Εμφάνιση, Ευλυγισία, Συνολική Σωματική Αυτοαντίληψη και Αυτοεκτίμηση). Από την ανάλυση των δεδομένων προέκυψε ότι οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα είχαν υψηλότερες τιμές στο ερωτηματολόγιο μετά τη λήξη του προγράμματος. Ωστόσο στατιστικά σημαντική διαφορά (Wilcoxon Signed Ranks Test p<0.05) σημειώθηκε στις κλίμακες που αφορούσαν στην υγεία (ζ=2,120), εμφάνιση (ζ=2,056), ευλυγισία (ζ=2,312), σωματικό λίπος (ζ= 1,963) και στη συνολική σωματική αυτοαντίληψη (ζ=2,111). Στην κλίμακα της αυτοεκτίμησης διαπιστώθηκε τάση βελτίωσης. Τα αποτελέσματα της παρούσας έρευνας επισημαίνουν τη σπουδαιότητα της εισαγωγής καλά σχεδιασμένων προγραμμάτων άσκησης σε δομές που φιλοξενούν εφήβους με ψυχοκοινωνικές διαταραχές, όπως και την ανάγκη για περαιτέρω έρευνες προκειμένου να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα.