Επίδραση διαφορετικών μορφών άσκησης στην εκδήλωση και διάρκεια της ασκησιογενούς υπότασης σε υπερτασικούς ασθενείς

Abstract

Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετήσει: α) την ασκησιογενή υπόταση υπερτασικών ασθενών σε 24ωρη βάση β) αν η μέτριας έντασης και μικρής διάρκειας αερόβια άσκηση και η μέτριας έντασης άσκηση αντίστασης θα μπορούσε να προκαλέσει σημαντικής διάρκειας μείωση στην αρτηριακή πίεση. Το δείγμα αποτελούνταν από 10 παχύσαρκους (ποσοστό λίπους 34% ± 3,5%), αγύμναστους (VChmax 26,2 ± 4,7 ml/kg/min), μεσήλικες (51,5 ± 5,9 yrs), υπερτασικούς άνδρες Σταδίου I. Η 24ωρη αρτηριακή πίεση καταγράφηκε μετά από διαλειμματική αερόβια άσκηση διάρκειας 30 λεπτών και έντασης στο 60-70% της Μέγιστης Πρόσληψης Οξυγόνου, μετά από άσκηση αντίστασης στο 50% της 1 Μέγιστης Επανάληψης (8 ασκήσεις, 3 κύκλοι, 12-15 επαναλήψεις) και κατά την ημέρα ελέγχου. Η Συστολική Πίεση μειώθηκε για 12 ώρες μετά την αερόβια άσκηση και για 4 μετά την άσκηση αντίστασης σε σχέση με την ημέρα ελέγχου (ρ<.05). Μετά την αερόβια άσκηση οι μέσοι όροι Συστολικής και Μέγιστης Συστολικής Πίεσης 24ωρου, ημέρας και νύκτας μειώθηκαν σημαντικά σε σχέση με την ημέρα ελέγχου. Η Διαστολική Πίεση μειώθηκε για 20 ώρες μετά την αερόβια άσκηση και για 4 μετά την άσκηση αντίστασης σε σχέση με την ημέρα ελέγχου (ρ<.05). Οι μέσοι όροι Διαστολικής και Μέγιστης Διαστολικής Πίεσης 24ωρου και ημέρας μειώθηκαν σημαντικά μετά και τις δύο μορφές άσκησης. Με βάση τα παραπάνω η διαλειμματική αερόβια άσκηση μέτριας έντασης και μικρής διάρκειας προκαλεί σημαντική υποτασική αντίδραση σε παχύσαρκους, αγύμναστους, υπερτασικούς μεσήλικες άνδρες, ενώ και η άσκηση αντίστασης οδηγεί σε υπόταση έστω και μικρότερης διάρκειας. Η αερόβια και η άσκηση αντίστασης μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση της καρδιαγγειακής επιβάρυνσης μέσα στο 24ωρο.